MY FICTION

 

chaotic love 2

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หลังจากที่จงฮยอนได้ติดต่อกับมินโฮ จึงนัดให้ร่างสูงมาหาที่บ้าน

 ขณะนี้มินโฮได้มายืนอยู่หน้าบ้านของมาเฟียคิมแล้ว

‘บ้านหรือวังว่ะ จะใหญ่อะไรปานนี้' พูดในใจ ก่อนจะเห็นคนที่กำลังนั่งปลูกดอกไม้อยู่จึงเรียก

"คุณ คุณ! คุณ!!"

ร่างบางที่นั่งปลูกดอกไม้ที่ตนชอบได้ยินเสียงเรียกจึงหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นคนที่ยืนหน้าประตูกวักมือ

จึงเดินไปหา

"นายมาหาใครเหรอ?"

"ผมมาหาคุณจงฮยอน"

"มาหาพี่จงเหรอ เข้ามาก่อนซิ" คีย์ยิ้มให้ร่างสูง ก่อนจะเปิดประตูให้เข้ามา

"ขอบคุณ" ร่างสูงไม่ยิ้มตอบ กลับผงกหัวให้แล้ว เดินเข้าไปในบริเวณบ้าน

"อ้าว เดี๋ยวซิ นายต้องรอก่อน นาย!" คีย์รีบเดินตามร่างสูงไปก่อนตะโกนให้หยุด

แต่ร่างสูงไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดเลย

ขณะนั้นจงฮยอนเดินออกมานอกตัวบ้านพอดี

"มาแล้วเหรอ นาย    ชเวมินโฮใช่ไหม"

"ครับ" ขณะที่มินโฮกำลังตอบจงฮยอน คีย์ก็วิ่งหอบเข้ามา

"ฉัน... บอก ให้... นาย.... หยุด...  ทำไม ไม่หยุด" คีย์พูดพร้อมกับหอบ

"คุณคีย์วิ่งมาทำไมครับ" จงฮอยนที่เห็นอาการหอบของคีย์ถามขึ้น

หลังจากหายเหนื่อยบ้างแล้วจึงตอบจงฮยอน

"ผมวิ่งตามนายโย่งนี้แหละ เดินเร็วชะมัด"

"มินโฮ นี้คือคุณคิมคิบอม หรือ คุณคีย์ ลูกชายคนเดียวของมาเฟียคิมยองอุนที่นายจะมาทำงานด้วยไงล่ะ"

ร่างสูงได้ยินดังนั้นจึงโค้งให้แก่ร่างบาง

"ผมขอพามินโฮไปพบนายและคุยรายละเอียดเรื่องงานนะครับ"

"ตามสบายเลยครับ พี่จงฮยอน" คีย์ตอบ ก่อนจะเดินไปล้างมือ

 

จากนั้นจงฮยอนจึงพามินโฮไปพบผู้เป็นนาย

"ตัวจริงดูดีกว่าในรูปอีกนะ ชเวมินโฮ" ยองอุนกล่าวชม

"ท่านก็กล่าวเกินไปครับ" มินโฮตอบอย่างถ่อมตัว

"ฮ่าๆๆๆ ถ่อมตัวด้วย ฉันชอบ ฉันจะให้นายเป็นบอดี้การ์ดให้ลูกชายฉัน"

จงฮยอนได้ยินแบบนั้นถึงกับอึ้งไป ก่อนจะปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว

"ครับ" มินโฮรับคำ

"อ้อ งานแรกของนายเริ่มตั้งแต่วันนี้ตอนเย็นนะ นายเป็นนาวิกฯเก่าคงจะว่ายน้ำเก่งใช่ไหม

ฉันจะให้นายสอนลูกฉันว่ายน้ำ"

"นายครับ ผมเกรงว่า ...."

ยองอุนโบกมือห้ามจงฮยอน

"ไม่เป็นไรหรอกจงฮยอน ถ้านายกลัวเรื่องที่คีย์จะไม่ยอมเพราะเหตุผลจากอดีตนั้น ฉันเชื่อว่ามินโฮทำได้  

ใช่ไหมมินโฮ"

"ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ"

"เอาล่ะ แค่นี้แหละ ไปพักเถอะ จงฮยอนเตรียมห้องให้มินโฮแล้วใช่ไหม"

"ครับนาย" ตอบผู้เป็นนายก่อนจะเดินนำเพื่อนร่วงงานคนใหม่ออกไป

"ห้องนายอยู่ข้างๆห้องฉันนะ มีอะไรก็เรียกได้" จงฮยอนตอบก่อนจะเดินออกไป แต่มินโฮเรียกไว้ก่อน

"เดี๋ยว  ผมต้องเรียกคุณว่าพี่ใช่ไหม งั้นผมเรียกคุณว่าพี่จงนะ ขอบคุณ"

 พูดจบก็เดินเข้าห้องไป ปล่อยให้จงอยอนงงกับอาการของอีกฝ่าย

 ‘อะไรว่ะ บทจะพูดก็เป็นน้ำไหลเลย พอไม่พูดยิ่งกว่าคนใบ้อีก'  

 

ตกเย็นของวันนั้น

"คุณคีย์ต้องไปฝึกว่ายน้ำกับลูกน้องคนใหม่ของคุณคิมนะครับ" แทมินเดินขึ้นมาบอกคีย์ที่ห้อง

"ไม่เอาน่ะ แทมิน พี่ไม่หัดหรอก เคยหัดไปแล้วไง ตอนเด็กๆ กับพี่จง น่ากลัวจะตาย 

การว่ายน้ำเนี้ย ยังไงพี่ก็ไม่ไป!" คีย์ตอบ

"ไม่ได้นะครับ คุณคีย์ต้องลงไป เดี๋ยวผมจะว่ายเป็นเพื่อน นะครับ" แทมินพยายามหวาดล้อม

"ก็ได้ แต่ถ้าไม่ได้ครั้งนี้ พี่ก็ไม่เอาแล้วนะ" คีย์บอก ก่อนจะไปเปลี่ยนชุด

แทมินได้ยินดังนั้น จึงไปเปลี่ยนชุดบ้าง จากนั้นทั้งสองจึงลงมาที่สระน้ำ ซึ่งมินโฮได้มารออยู่ก่อนแล้ว

"นั่นไงครับครูสอนว่ายน้ำคุณคีย์" แทมินชี้ไปยังร่างสูงที่กำลังนั่งรออยู่

"นายคนเมื่อเช้านิ"

"ผมขอถามคุณก่อน ทำไมคุณถึงยังว่ายน้ำไม่เป็น" มินโฮถาม

"ตอนเด็กๆ ฉันเคยเกือบจมน้ำนิ " คีย์ตอบ

" อ๋อ งั้นก็เชิญลงสระครับ ผมแค่อยากรู้เหตุผล จะได้สอนได้ถูก"

"อะ อื้ม" คีย์ตอบ แล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงสระอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วเอามือจับขอบสระแน่น

มินโฮจึงลงตามไป ตามด้วยแทมิน ขณะเองนั้นจงฮยอนเป็นฝ่ายมองทั้งสามจากตัวบ้าน

"เราจะเริ่มจากการฝึกการกลั้นหายใจใต้น้ำก่อน ผมจะสาธิตให้คุณดู"

ว่าแล้วก็ก้มลงไปใต้น้ำ สักพักจึงขึ้นมา แต่มินโฮยังเห็นคีย์ยืนเกาะขอบสระแน่นอยู่

"อ้าวคุณ เดินมาตรงนี้ซิ ไม่ลึกหรอก ไม่ต้องกลัว"

"คุณคีย์ ไปซิครับ" แทมินพยายามแกะมือคีย์ออก

"ไม่เอานะ! ไม่ไป" คีย์ไม่ยอมปล่อยมือจากขอบสระ แม้ว่าแทมินจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

มินโฮเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาแกะมือคีย์ออกเสียเอง แล้วคว้าเอวร่างบางออกไปตรงที่ตนยืนเมื่อครู่

"เอ๊ะ! นาย ฉันกลัวนะ" คีย์ตกใจกับการกระทำของมินโฮ แต่พอมือไม่มีที่ยึดจึงกอดคอร่างสูงแทน

"คุณ! ปล่อยผมก่อน แล้วลองยืน มันไม่ได้ลึกเลย เห็นไหม " มินโฮบอกพร้อมกับ ค่อยๆแกะมือคีย์ออกจากคอ

คีย์ที่ยังคงกำมือมินโฮแน่น ค่อยๆ ทรงตัวในน้ำ แล้วลองหัดกลั้นหายใจตามที่มินโฮสอน

แทมินเห็นว่าคีย์เริ่มไม่กลัว และอยู่ในความดูแลของมินโฮแล้ว จึงว่ายไปอีกฝั่ง

คีย์พยายามทำตามที่มินโฮสอน แม้บางครั้งจะโดนดุไปบ้าง แต่ก็พยายามทำตาม

"ฉันเหนื่อยแล้ว พักก่อนนะ นายชื่ออะไร" คีย์ถาม

"มินโฮ  อืม พักสักแป๊บก็ได้ เดี๋ยวผมมา" มินโฮตอบก่อนจะขึ้นจากสระไป

คีย์เห็นดังนั้นจึงขึ้นบ้างแล้วไปนั่งเก้าอี้ข้างๆสระรอมินโฮ

ขณะนั้นเอง แทมินที่ว่ายน้ำอยู่ตะคริวเกิดกินขึ้นมา จึงร้องตะโกนให้ช่วย

เนื่องจากว่าตนเองอยู่ฝั่งทางลึกไม่สามารถยืนถึงได้

"ช่วยด้วย ๆ ๆ  ช่ว... ด้วย"

คีย์ได้ยินดังนั้น จึงหันหาคนช่วยแต่ไม่มีใครเลย จึงตัดสินกระโดดลงไปช่วยแทมิน

อารามตกใจจนลืมไปว่าตัวเองกลัวการว่ายน้ำและยังว่ายไม่ค่อยเป็น

ทำให้ร่างบางตะเกียดตะกายและกินน้ำไปหลายอึกเช่นกัน

แทมินที่พยายามร้องตะโกน ค่อยๆหมดแรง และจมลงไป

จงฮยอนที่กำลังเดินมาที่สระ พร้อมกับมินโฮ เห็นดังนั้นจึงกระโดดลงไปช่วยแทมิน            

 แม้ว่าจงฮยอนจะไม่ค่อยชอบแทมินแต่เขาก็ไม่ใช่คนใจร้ายถึงขนาดที่เห็นคนที่ตัวเองไม่ชอบตกอยู่ในอันตราย

แล้วไม่จะช่วย ส่วนมินโฮได้ว่ายน้ำ ไปคว้าร่างของคีย์ที่กำลังตะเกียดตะกายเช่นกัน

"คุณคีย์ เป็นไงบ้าง รู้ตัวว่าว่ายน้ำไม่เป็นยังจะไปช่วยคนอื่นอีก"มินโฮถามพร้อมกับเอ็ดร่างบางในอ้อมแขน

"แค่ก แค่ก ก็ฉันอยากช่วยนิ ถ้าแทมินเป็นอะไรไปจะทำยังไง" คีย์ตอบพร้อมกับไอเพราะสำลักน้ำ

ด้านจงฮยอนหลังจากที่คว้าร่างเล็กได้จึงพาขึ้นฝั่ง แต่ร่างเล็กสลบไป

"แทมิน! ฟื้นซิ แทมิน!!" จงฮยอนพยายามตบเรียกร่างบาง

แต่เรียกเท่าไหร่ร่างเล็กก็ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น จึงทำการผายปอดให้แก่ร่างเล็ก

"แค่ก ๆ ๆ ๆ  " แทมินไอเอาน้ำออกมา   ทันทีที่จงฮยอนผายปอดให้

"แทมิน นายเป็นไงบ้าง" จงฮยอนถามพร้อมกับตบเรียกอีกครั้ง

แทมินจึงลืมตาขึ้น ก่อนจะถามออกมา

"ฉันยังไม่ตายเหรอ? ตอนอยู่ในน้ำเหมือนกำลังจะตายเลย" แทมินพูด ก่อนจะไอออกมาอีกครั้ง

จงฮยอนจึงประคองร่างเล็กให้ลุกนั่งก่อนจะลูบหลังให้ ขณะนั้นมินโฮกับคีย์จึงขึ้นมาสมทบ

"แทมิน เป็นไงบ้าง พี่ขอโทษนะ พี่พยายามแล้ว แต่ก็ว่ายไปไม่ถึงแทมิน"

"ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ผิด คุณคีย์ยังว่ายน้ำไม่เป็นเลย "

"ไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วนะครับ คุณคีย์" จงฮยอนสรุป

"อืม แทมินไปพักกัน" ว่าแล้วก็ประคองร่างเล็กออกไป

 

 

จากเหตุการณ์ในวันนั้น ยองอุนจึงสั่งห้ามแทมินลงเล่นน้ำ ตอนที่มินโฮกำลังสอนคีย์ว่าย

เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น มินโฮจะไม่สามารถช่วยได้เนื่องจากต้องดูแลคีย์ แต่ถ้ามีคนอื่นอยู่ด้วยก็ไม่เป็นไร

"ว้า แย่จัง ผมก็ไม่ได้เล่นน้ำกับคุณคีย์แล้วซิ" แทมินพูดอย่างเศร้าๆ ทันทีที่รู้เรื่อง

"ก็เวลาพี่จะหัดว่ายกับมินโฮ แทมินก็ขอคนอื่นๆลงเป็นเพื่อนซิ ไม่ก็ขอพี่จงก็ได้"

"ขอนายหน้าเป็ดเนี้ยนะ เหอะ! ไม่มีทางหรอกคุณคีย์" แทมินตอบ ก่อนจะเบ้ปากเมื่อได้ยินชื่อจงฮยอน

"แต่วันนั้นพี่จงเป็นคนช่วยแทมินนะ แถมยังผายปอดให้อีก"

"ข้อนั้นผมไม่เถียงนะ ห๊ะ! คุณคีย์ว่าอะไรนะ!! นายหน้าเป็ดทำอะไรนะ อะไรปอดๆ"                                     

แทมินถามด้วยท่าทีตกใจ

"ก็พี่จงน่ะ ผายปอดช่วยแทมินไง"

"ห๊า!!!! นายเป็ดผายปอดให้ผม"

"อื้ม แทมินต้อ....  แทมิน!! " คีย์ยังพูดไม่จบ ร่างเล็กก็วิ่งออกจากห้องไปเสียก่อน

 

แทมินวิ่งมาหาจงฮยอนที่กำลังซ้อมยิงปืนอยู่ที่ด้านหลังของตัวบ้าน

"นายหน้าเป็ด วันนั้นนายช่วยฉันจากการจมน้ำน่ะ ขอบคุณ แต่ใครใช้ให้นายผายปอดฉันห๊ะ!"

"อะไร! ถ้าไม่ทำแบบนั้นแล้วนายจะฟื้นไหมล่ะ" พูดพร้อมกับจัดลูกกระสุนใส่ในรังปืน

"กะ ก็ไม่จำเป็นต้องผายปอดนิ"

"ทำไม แค่ผายปอดเอง ไม่ใช่จูบสักหน่อย นายจะคิดมากทำซากไร!"

"แต่ปากนายก็โดนปากฉันอยู่ดีแหละ"

"แล้วไง! ฉันทำไปเพราะต้องการช่วย ไม่ได้คิดพิศวาสนาย! มีเรื่องคุยแค่นี้ใช่ไหม ไร้สาระจริงๆ

ฉันจะซ้อมยิงปืน อย่ามากวน!" จงฮยอนบ่นแทมิน ก่อนหันไปซ้องยิงต่อโดยไม่สนใจร่างเล็กอีกเลย

แทมินเห็นดังนั้นจึงเดินกลับเข้าบ้านไป ก่อนจะหันมามองร่างที่ตนคุยด้วยเมื่อครู่

‘แล้วใครว่าฉันคิดอะไรล่ะ' คิดในใจก่อนจะยกมือสัมผัสปากตัวเอง

 

ติดตามตอนต่อไป